De voorbereiding op het komende voetbalseizoen is in een volgende fase gekomen. Vrijwel iedereen is terug van weggeweest en dus was er volop optimisme voor het duel tegen VVSB. Alleen Teun Zethof ontbrak deze keer wegens vakantie.

S.J.C. trad aan in de volgende opstelling: in het doel Sem Grapendaal; de achterste lijn werd gevormd door Martijn Vink, Kota Odakura, Thibo Agyeman en Ralph van Oosten; op het middenveld stonden Ricardo Kuijvenhoven, Hamza Mahdaoui en Hadi Erol; in de voorste lijn startten Reda Kharchouch, Tom Hoogervorst en Daliel Afouzar.

De zwart-witten begonnen deze keer niet echt goed. VVSB toonde zich veel steviger in de persoonlijke duels en zocht die juist op in en rondom het zestienmetergebied. S.J.C. bleef, zeker in het eerste kwartier, achter de tegenstander aan hollen, ook al omdat de verdedigers op wat slordigheden konden worden betrapt. Daarbij bleek Ralph van Oosten op links zijn draai niet makkelijk te kunnen vinden.

 Nadat de paars-gelen eerst nog op de paal schoten, viel na ruim een kwartier de onvermijdelijke 1-0. Niet veel later ontsnapte VVSB echter aan de gelijkmaker toen een inzet van de goed spelende Tom Hoogervorst er niet in slaagde om zijn broer Lex te verschalken.

Een aan S.J.C. toegekende vrije trap ging vervolgens de boeken in als een plaatje. Ricardo Kuijvenhoven deed zijn voormalige club behoorlijk pijn toen hij de bal over de opspringende muur prachtig in de rechterkruising liet binnenvallen: 1-1.

In de drinkpauze zetten beide coaches de puntjes op de i. Dat leidde in ieder geval tot een met wat meer rust opererend S.J.C. VVSB bleef vooral de drukte in en rondom de zestien opvoeren, wat zorgde voor chaos en aan S.J.C.-zijde voor slordigheden. Aanvallend toonde S.J.C. zich echter steeds volwassener. De Noordwijkse supporters konden juichen toen opnieuw een spelhervatting resultaat opleverde: een met veel overleg genomen vrije trap in de blessuretijd van de eerste helft werd half onderschept, waarna Ralph van Oosten vlak voor het doel klaarstond om met een fantastische omhaal de 1-2 te verzilveren.

Na de rust kwam Chris Hoogervorst binnen de lijnen voor Hamza Mahdaoui en verving Lars Klomp Ricardo Kuijvenhoven. Er leken tactisch ook wat zaken te zijn rechtgezet, want het oogde minder slordig en S.J.C. kwam vooral aanvallend beter uit de verf. Aanvoerder Ralph van Oosten voelde zich zichtbaar prettiger op zijn vertrouwde positie op het middenveld en ook Lars Klomp presteerde als linkervleugelverdediger naar behoren.

In de 52e minuut kon Lex Hoogervorst zich in het doel van VVSB onderscheiden bij een geweldige voorzet, en ook een afstandsschot van Hadi Erol werd een prooi voor hem. Aan de andere kant stond het verdedigend bij S.J.C. eveneens beter, maar toch kon niet worden voorkomen dat VVSB onverwacht het net wist te vinden: 2-2.

Met nog een half uur te gaan kwam Luuk Goedbloed erin voor Tom Hoogervorst en verving Mounir Mounji Reda Kharchouch. Niet veel later keerde Tom Hoogervorst alweer terug in het veld omdat Hadi Erol lichtgeblesseerd raakte. Uiteraard voerde ook VVSB de nodige wissels door.

De laatste twintig minuten werd S.J.C. aanvallend steeds gevaarlijker met de twee diepgaande vleugelaanvallers Chris Hoogervorst en Mounir Mounji. Dat Chris Hoogervorst na een enorme sprint zijn lob op de lat zag belanden, was een gelukje voor VVSB. En door de wijze waarop Mounir Mounji zijn directe tegenstander doldraaide, leek het slechts wachten op de winnende treffer.

Die kwam er uiteindelijk ook, al was het met behulp van VVSB. Opnieuw dolde Mounir Mounji zijn tegenstander en hij leek eenvoudig te gaan scoren toen een Noordwijkerhoutse verdediger zich in wanhoop in de baan van het schot wierp, met een eigen doelpunt en dus de winnende 2-3 voor S.J.C. als resultaat.

Na afloop waren er complimenten voor S.J.C. en voor de manier waarop trainer Tjeertes het team in korte tijd al steeds beter laat functioneren. Het is nog even zoeken naar de juiste balans in de samenstelling van de basiself, maar die moet er staan als het eind van de maand in de thuiswedstrijd tegen FC Aalsmeer om het ‘echie’ gaat.

Fotografie: Johanna Oskam