Zaterdag 7 november 2026 | SJC JO16-1 – Purmersteijn O16-1 (1-1)

Geen overwinning, geen nederlaag. Maar opnieuw het bewijs dat de boys van Kharchouch met de top mee kunnen.

Twee voetbalmannen, één passie

Zaterdag kwam de ongeslagen koploper Purmersteijn op bezoek bij SJC. Een tegenstander die met veel vertrouwen naar Noordwijk afreisde en uiteraard respect verdiende. Maar ontzag? Dat kennen de jongens van Kharchouch inmiddels niet meer.

De voorbereiding kende deze week een bijzonder gezicht op het trainingsveld. 

Peter Freke, die als middenvelder veertien seizoenen lang een belangrijke rol speelde in de successen van Rijnsburgse Boys tussen 2000 en 2013, stond ineens tussen de zwart-witten van SJC. De oud-speler van de Rijnsburgers liep op snuffelstage mee bij JO16-1 en ondersteunde trainer Reda Kharchouch bij de voorbereiding.Zoals iedereen weet, brengt Kharchouch een kleurrijke carrière en een schat aan ervaring uit het betaalde voetbal mee. Freke heeft op zijn beurt als voetballer een ongekende indruk achtergelaten in de Bollenstreek. Twee verschillende achtergronden, maar dezelfde passie voor voetbal. Dat de twee elkaar snel vonden, zal niemand verbazen. Voetbal voerde de boventoon, er werd serieus gewerkt en zoals gebruikelijk was er ook volop ruimte voor humor en plezier.

De boodschap richting zaterdag was helder. Kharchouch heeft deze jonge voetballers weten te raken en een duidelijke voetbalvisie meegegeven. Niet achteruit, niet afwachtend en zeker niet aanpassen uit angst voor een tegenstander. Ook het vele blessureleed verandert daar niets aan.

Geen excuses. Geen angst. Aanvallend voetballen en altijd voor de winst. De achtste plaats op de ranglijst weerspiegelt volgens de trainer niet de werkelijke kwaliteiten van zijn ploeg. Zaterdag kregen zijn jongens opnieuw de kans om dat te bewijzen.

Vanaf minuut één geen cadeautjes

Purmersteijn merkte direct dat er in Noordwijk niets te halen viel zonder strijd. SJC begon met flair, lef en een hoge intensiteit en nam het initiatief.

Waar de bezoekers regelmatig de lange bal zochten, bouwde SJC zorgvuldig op via Devin, Luuk en de backs. Het middenveld combineerde, de aanvallers zochten voortdurend de ruimte en het betere voetbal kwam duidelijk van de thuisploeg. Na ongeveer twintig minuten volgde een prachtige aanval over links. Gijs Lamboo speelde Moos Brussee aan, die verwoestend uithaalde. De bal leek rechts in het kruis te verdwijnen, maar met een katachtige redding tikte de uitstekende doelman van Purmersteijn het schot op het kruis van paal en lat. De koploper kwam met de schrik vrij. SJC bleef de bovenliggende partij, al werd het spel in de laatste tien minuten voor rust wat gehaast en ging de controle enigszins verloren. De rust kwam dan ook op een goed moment. 0-0 bij rust. Maar wie het betere voetbal speelde, daarover kon weinig discussie bestaan.

De machine bleef draaien

Kharchouch gebruikte de rust om zijn ploeg opnieuw neer te zetten. Jesse Geerlings en Tijn van Gent kwamen voor Julian van Egmond en Gijs Lamboo. Toch was het Purmersteijn dat kort na rust toesloeg. In de 42e minuut viel de 0-1.

Teleurstellend? Zeker. Een breekmoment? Absoluut niet. Want onder Kharchouch gaan de koppies niet hangen. Deze ploeg is inmiddels een goed geoliede machine. Iedere speler kent zijn taak, het collectief staat voorop en een tegendoelpunt verandert niets aan het vertrouwen. Sterker nog, juist het vermogen om tijdens een wedstrijd te schakelen is een steeds groter wapen geworden. Spelers kunnen op meerdere posities uit de voeten, begrijpen hun opdrachten en passen zich aan wanneer de situatie daarom vraagt.

Die tactische flexibiliteit heeft Kharchouch er vanaf het begin ingebracht. Week na week worden details aangescherpt en voeren de jongens het beter uit. Van speelwijze veranderen zonder de organisatie, intensiteit of aanvallende intenties te verliezen. Dat is geen toeval. Dat is trainen, vertrouwen en een duidelijke voetbalvisie. En terwijl Purmersteijn hoopte de voorsprong vast te houden, bleef SJC drukzetten. Drie minuten later volgde de beloning. In de 45e minuut kreeg Moos Brussee de bal op de rand van het zestienmetergebied en haalde vernietigend uit. Ditmaal was de doelman kansloos. 1-1! Een geweldige knal, maar bovenal een doelpunt van het hele team. Het resultaat van collectief drukzetten, blijven geloven en samen doorgaan. Dat was ook precies hoe de gelijkmaker werd gevierd. Niet als individuele prestatie, maar als teamprestatie.

De boys wilden meer

Na de gelijkmaker ontstond een aantrekkelijke wedstrijd waarin beide ploegen vol voor de overwinning gingen. SJC bleef aanvallen en liet bij vlagen uitstekend voetbal zien. Vooral de backs Damian en Thijs maakten indruk met hun aanvallende acties over de flanken. Aan beide kanten ontstonden kansen, terwijl ook Purmersteijn liet zien waarom het bovenaan staat. Vanaf de zijlijn bleef Kharchouch coachen, corrigeren en zijn spelers aanmoedigen. Er werd gewisseld, geschakeld en gestreden, maar een winnende treffer bleef uit. Na het laatste fluitsignaal stond er 1-1 op het scorebord.

Geen overwinning, maar ook geen nederlaag. En opnieuw had een sterke tegenstander ervaren wat inmiddels meerdere ploegen weten: Deze ploeg van Kharchouch is geen makkie.

De achtste plaats vertelt niet het hele verhaal

SJC staat achtste. Natuurlijk hadden we graag meer punten gehad. Maar wie deze ploeg de afgelopen maanden heeft gevolgd, ziet een ontwikkeling die zich niet zomaar in een ranglijst laat uitdrukken. Er staat een team dat durft te voetballen, elkaar begrijpt en onder druk oplossingen blijft zoeken. Spelers worden veelzijdiger, leren verschillende posities beheersen en voeren de tactische opdrachten steeds beter uit. Dat is misschien wel de grootste verdienste van Kharchouch. Hij heeft niet alleen individuele voetballers beter gemaakt, maar vooral een hecht, gedisciplineerd en aanvallend ingesteld collectief gevormd. Een machine die functioneert, zonder dat plezier en onderlinge verbondenheid verloren gaan.

Nog vier wedstrijden tot het einde van de eerste seizoenshelft. Kampioen zullen we niet worden. Maar is dat de enige graadmeter voor succes? Met het vele blessureleed, de nodige tegenslagen en de kwaliteit van de tegenstanders is het bijzonder om te zien welke stappen deze groep heeft gezet. Natuurlijk kan het beter. Kansen moeten efficiënter worden benut, de rust aan de bal moet soms langer worden bewaard en op beslissende momenten mag het slimmer. Maar de basis staat. En die wordt iedere week sterker. Zaterdag stond er een ploeg die niet onderdeed voor de ongeslagen koploper. Die voor elkaar werkte, voor elkaar vocht en vooral bleef voetballen zoals het geleerd heeft. De boys stonden op voor hun trainer, hun trouwe supporters, maar bovenal voor zichzelf en voor elkaar.

1 TEAM. 1 TAAK.

De boys van Kharchouch.

En die achtste plaats? Die vertelt voorlopig maar een heel klein deel van het verhaal.