Twee keer op voorsprong, maar uiteindelijk met lege handen

Na de teleurstellende woensdagavond tegen HVV mochten de boys van Reda Kharchouch zaterdag alweer aantreden. Ditmaal stond de uitwedstrijd tegen AFC ’34 op het programma, op papier een aanzienlijk sterkere tegenstander.

En alsof dat nog niet lastig genoeg was, begon de ziekenboeg van SJC inmiddels aardig vol te raken. Doelman Quinten was geblesseerd, Sonny is er de komende weken uit, Stijn is nog altijd niet fit en ook Julian blijft kampen met een blessure die maar niet helemaal wil verdwijnen.

Het was dus opnieuw flink puzzelen voor Kharchouch en zijn staf. Door de vele blessures moest er binnen het elftal behoorlijk geschoven worden met posities. Jens Kralt nam als uitstekende vervanger van Quinten plaats onder de lat, terwijl Jilles van der Heiden samen met Luuk het centrale verdedigingsduo vormde. Met twee backs, Moos op 8 en Tijn op 10 werd er gestart vanuit een 4-3-3-formatie. Voorin moesten Gijs, Julian en Khalil in de spits voor het aanvallende gevaar zorgen.

Een wereld van verschil met woensdag

Wie woensdag tegen HVV langs de lijn had gestaan, zag zaterdag een totaal ander SJC. Waar eerder de onrust en het geforceerde spel de boventoon voerden, werd er nu zorgvuldig opgebouwd, de rust bewaard en veel bewuster gevoetbald.

En dat betaalde zich direct uit!

De wedstrijd was amper begonnen of SJC liet zien waar deze ploeg zo gevaarlijk in kan zijn. Met hoog en snel druk zetten werd AFC ’34 direct onder druk gezet. Precies datgene wat deze boys goed beheersen wanneer het als team wordt uitgevoerd. Al in de eerste minuut wist Julian van Egmond hiervan te profiteren en de bal tegen de touwen te werken. Een heerlijke start en een vroege 0-1 voorsprong! Helaas was die voorsprong van korte duur. Slechts drie minuten later wist AFC ’34 alweer langszij te komen: 1-1.

Na twintig minuten besloot Kharchouch tot een tactische wijziging. Pelle Reekers verliet het veld voor Jesse Geerlings, waardoor er binnen het elftal opnieuw wat geschoven werd. Gijs zakte een linie terug naar het middenveld en Jesse nam rechtsvoor zijn plek in de aanval in. In het restant van de eerste helft werd er niet meer gescoord, waardoor beide ploegen met een 1-1 stand de kleedkamers opzochten.

Opnieuw op voorsprong, maar dan gaat het mis

Na rust werden er enkele wijzigingen doorgevoerd. Pelle Reekers keerde terug binnen de lijnen voor Tijn van Gent en Sam van der Weide verving Julian van Egmond.

In de 53e minuut was het opnieuw raak voor SJC. Na voorbereidend werk van Moos Brussee was het Jesse Geerlings die de bal tegen de touwen wist te krijgen. Of het nu een schot was of een voorzet die uiteindelijk binnenviel, daar zullen de meningen misschien over verschillen. Maar wat maakte het uit? De bal lag erin! De treffer werd door de boys als team gevierd en gezien het spelbeeld was deze 1-2 voorsprong ook meer dan verdiend.

Maar juist in de fase daarna liet SJC na om de wedstrijd definitief naar zich toe te trekken.

Ondanks de voorsprong bleven de boys nadrukkelijk de aanval zoeken. Op zich een kwaliteit van deze ploeg, maar tegelijkertijd ook een risico. Op een aantal momenten stond SJC te ver doorgeschoven en werd er bij balverlies mogelijk net te laat omgeschakeld. Met zoveel aanvallende intenties blijft er achterin altijd wel ergens ruimte liggen waarvan een tegenstander kan profiteren.

Aan de andere kant creëerde SJC zelf opnieuw voldoende mogelijkheden om de voorsprong verder uit te bouwen. Want waar het op dat moment 1-2 stond, had het gezien de kansen ook zomaar 1-3 of zelfs 1-4 moeten zijn. Maar net als woensdag ontbrak voorin de nodige efficiëntie om de wedstrijd in het slot te gooien.

En dan gebeurt precies wat je eigenlijk wilt voorkomen.

In plaats van de 1-3 viel in de 59e minuut de 2-2. Twee minuten later keek SJC zelfs tegen een 3-2 achterstand aan en in de 63e minuut volgde ook nog de 4-2.

Drie tegendoelpunten in een paar minuten tijd en een wedstrijd die volledig kantelde. In de 72e minuut bepaalde AFC ’34 de eindstand op 5-2. En de rest is geschiedenis.

Verliezen blijft zuur, maar niet iedere nederlaag voelt hetzelfde

Natuurlijk was de teleurstelling na afloop aanwezig. Twee keer op voorsprong komen tegen een sterke tegenstander, voldoende kansen krijgen om de wedstrijd te beslissen en uiteindelijk met 5-2 verliezen, dat doet pijn.

Maar toch voelde deze nederlaag anders dan die van woensdag tegen HVV.

Waar woensdag vooral de scherpte, focus en rust ontbraken, lieten de boys zaterdag zien dat ze wel degelijk verzorgd en met vertrouwen kunnen voetballen. Er werd beter opgebouwd, de rust werd bewaard en als team werd er veel bewuster gespeeld.

Dat neemt niet weg dat er nog voldoende verbeterpunten zijn. Want hoe aanvallend en aantrekkelijk het spel soms ook is, op bepaalde momenten moet je als ploeg slimmer zijn. Herkennen wanneer je door kunt drukken, maar vooral ook wanneer je even de rust moet bewaren en de organisatie goed moet houden. En natuurlijk moeten de kansen die je krijgt ook gewoon worden benut.

Het resultaat was opnieuw teleurstellend, maar het gevoel na afloop was een stuk minder vervelend dan woensdag. Simpelweg omdat de boys zaterdag veel meer van het voetbal lieten zien dat Reda Kharchouch en zijn staf graag willen zien.

En misschien is dat, ondanks de nederlaag, wel het belangrijkste positieve punt om mee te nemen uit deze wedstrijd.

Eén team, één taak!